15 December 2018, door Marloes

Wonen en werken op 8 m2: wat heeft ‘camperlife’ mij geleerd?

December... moment van reflectie
Het is december, altijd een mooi moment om terug te blikken op het afgelopen jaar. Het was een bijzonder jaar voor mij. Het grootste gedeelte van 2018 heb ik samen met Sander (mijn man) doorgebracht op Ibiza in onze Volkswagenbus. We hebben 4 hele toffe retreats georganiseerd op Ibiza, waarin wij mensen letterlijk en figuurlijk een ‘Pitstop’ hebben gegeven. We organiseerden dit vanuit The Volcano, het bedrijf van Sander. Zie voor meer info www.thevolcano.nl. De retreat weken zijn de enige weken geweest dat ik er even niet was voor Fuego, mijn diëtistenpraktijk. De rest van het hele jaar heb ik Fuego gerund van afstand. Ben je benieuwd hoe dat is gegaan, hoe wij tot dit besluit zijn gekomen en welke inzichten ik heb opgedaan? In deze blog vertel ik je er graag meer over.

Aanzet
Tijdens een vakantie op Sardinië 3 jaar geleden is het allemaal begonnen. We voelden ons daar zo relaxed en fijn: slippers, een fijne temperatuur, weinig zorgen… Natuurlijk is dit vakantie en wil dat niet zeggen dat je altijd zo kunt leven. Maar toch kwamen we al pratende op vragen als ‘Zouden we dit idee niet vaker kunnen doen?’ ‘Is het mogelijk om meer tijd in het buitenland door te brengen?’ ‘Zouden we in het buitenland willen wonen?’ ‘Waarom alleen in Nederland wonen als er nog zoveel meer mooie plekken zijn?’ ‘Waarom 60 uur per week werken?’ ‘Kan het ook anders?’ We hadden zeker niet direct alle antwoorden. Echter waren we wel een inzicht rijker, dat het leven wat we nu hebben misschien ook wel anders zou kunnen. Alleen al daarover nadenken was bijzonder voor mij.

Werkpaard
Ik ben namelijk een echt werkpaard. Ik houd van mijn werk en ga daar voor de volle 100%, nou zeg maar gerust 200% voor. 60 uur per week werken was voor mij heel normaal. Sterker nog, het gaf me een gevoel van trots, goed bezig zijn. Als iemand aan je vraagt hoe het gaat en je kan antwoorden met ‘het gaat goed, ik heb het druk’, dan is dat goed. Mijn werk was mijn identiteit geworden. Druk zijn staat blijkbaar voor succesvol zijn. Maar was ik ook echt succesvol? Zakelijk gezien wel misschien. Persoonlijk gezien helemaal niet. Ik was eigenlijk ver van mezelf verwijderd geraakt. Maar dat zag ik toen nog niet. De eerste keer dat ik dat begon te beseffen was die vakantie in Italië 3 jaar geleden. Het begon langzaam tot me door te dringen dat het misschien ook wel anders zou kunnen. Al gauw kreeg ik natuurlijk te maken met het stemmetje in mijn hoofd dat mij ging vertellen dat ik dit kon vergeten met een eigen bedrijf. Ik was zo gebrainwashed door onze westerse manier van denken, dat ik dacht dat dit onmogelijk was. Inmiddels ben ik een hele ervaring rijker en weet ik nu dat het dus wel kan.

Inventarisatie
We hebben de financiën op een rij gezet. Ons inkomen zou flink verminderen: Sander nam na 15 jaar ontslag bij zijn baan in het onderwijs, terwijl hij al reizend bezig was The Volcano te ontwikkelen. Ik zou mijn spreekuren flink moeten minderen. Consulten zou ik gaan doen via Skype en niet iedereen vind dat prettig. Daarom heb ik circa ¾ van mijn cliënten overgedragen aan mijn collega’s. Na een inschatting te maken van wat we maandelijks aan inkomen zouden hebben, kwamen we tot de conclusie dat als we geen woonlasten zouden hebben, we rond zouden kunnen komen. Oplossing: wonen in een bus. Dus gingen we op zoek naar een bus. Uiteindelijk werd onze Volkswagenbus ‘Toon’ onze beste vriend. Onze auto verkochten we. Een vetpot zou het zeker niet worden, maar dat maakte ons niet uit. We zijn beide niet materialistisch ingesteld en we hebben een flexibele, positieve levenshouding. Goede ingrediënten voor een ‘camperlife’!

Regelen
Ons koophuis in Enschede verhuurden we onder voor een jaar. We regelden dat onze post werd ingescand en gemaild. En als het allemaal een ramp zou worden konden we altijd weer terug naar Nederland. Dit proces heeft ongeveer 1 ½ jaar geduurd, vanaf de vakantie op Sardinië tot ons vertrek in de bus naar Ibiza in januari 2018. Ik herinner me nog goed het moment dat we aankwamen met de bus op Ibiza. Na 4 dagen rijden (de bus gaat niet hard en bovendien hadden we sneeuw) en vervolgens 8 uur varen met de boot dacht ik: ‘oke, en nu?’ ‘Is dit het nou, waar we 1 ½ jaar voor hebben lopen organiseren en regelen?'

Goede beslissing
Achteraf kan ik zeggen dat dit een geweldig besluit was en we een fantastisch jaar hebben gehad. Met ups en downs. Geweldige momenten, maar ook momenten van onzekerheid en twijfel. De eerste maanden van ons camperlife was een zware beproeving. We hadden enorm veel regen en ’s nachts was het tegen het vriespunt aan. Gelukkig hadden we een dik dekbed en elkaar :) Financieel zijn we er afgelopen jaar niet op vooruit gegaan, maar op het gebied van persoonlijke groei en ontwikkeling wel. Ibiza is ten eerste een prachtig eiland met een mooie groene omgeving. Stel je voor: het strand ligt altijd om de hoek. Helder water waar je prachtig kunt snorkelen. Veel mensen kennen het als een ‘feest-eiland’, maar dat is slechts de ene kant. Ik heb een beetje Spaans geleerd en we hebben heel veel fijne mensen leren kennen. Sander is op Ibiza bij een waterpoloclub gegaan. Waterpolo is natuurlijk een teamsport, dus in 1 klap hadden we er 20 amigo’s bij. Dat was geweldig! Allemaal Spanjaarden. Bijzonder om ineens in een hele andere cultuur ondergedompeld te worden. We hoorden er helemaal bij, we werden uitgenodigd op BBQ’s, verjaardagen en allerlei gezelligheid. Ik waardeer de warmte en openheid van Spanjaarden enorm en voelde me erg thuis.

Waardevolle ervaringen
Op persoonlijk vlak ben ik mezelf behoorlijk tegen gekomen. Ik ben een controlfreak en ik wil het liefst de touwtjes zelf in handen houden. Door de afstand moest ik nu wel meer de controle loslaten. Ik was altijd degene die ’s ochtends direct aan het werk wilde. Sander was juist heel relaxed. Nog een bakje koffie… nog even mediteren. Ik dacht: 'Mediteren? Daar heb ik toch helemaal geen tijd voor!' Op Ibiza ontdekte ik dat mijn hoofd al bij het wakker worden in de ‘aan-stand’ staat. Dit was een geweldige les voor mij. Sander had zich al eerder verdiept en geschoold in mediteren. Dankzij hem ben ik dit ook gaan doen. Zo kwam ik langzaam dichter bij mezelf en werd ik kalmer. Ik kreeg meer bewustwording van wie Marloes eigenlijk is zonder werk. Mijn eigen onzekerheden kwam ik tegen, oude pijn en verdriet. Dat voel je niet als je zo hard werkt. Nu dus wel… au.

Ruimte voor ontwikkeling
Op werkgebied ging het ondanks de afstand allemaal prima. Ik mag mij gelukkig prijzen met mijn 2 top-collega’s. Het merendeel van de spreekuren deden zij. We hadden wekelijks contact en ik sprong geregeld bij om wat telefoontjes te doen, mails te beantwoorden, etc. Ik deed mijn consulten via Skype. Daarnaast deed ik de administratie en facturatie, website, PR én ik heb zelfs een aantal dingen opgezet waar ik eerder nooit tijd voor had. Ik heb in 2018 een E-book geschreven, ik heb een boek geschreven; De Fuego Methode, deze komt binnenkort uit, ik heb leren vloggen én met mijn nieuwe vlog-skills heb ik 3 online programma’s opgezet. Ik weet zeker dat dit nooit was gebeurd als we in Nederland waren gebleven.

Terug in Nederland
We hebben ons koophuis onderverhuurd voor een jaar. We zijn tot inzicht gekomen dat we niet definitief willen emigreren. Ik vind Nederland veel te leuk en ik ben dol op mijn bedrijf. Het voelt goed om weer fysiek in het kantoor van Fuego te zijn. Het is mijn missie om mensen te helpen met allerlei gezondheidsklachten, maar ook mensen die gewoon lekkerder in hun vel willen komen te zitten, meer energie willen en fitter willen worden door iets heel basaals: anders eten. Dat is toch zo gaaf dat je dit met voeding kunt bereiken, daar word ik nog steeds iedere dag blij van. Ook is het superfijn om weer bij familie en vrienden te zijn. Daarnaast vind ik Twente prachtig. De Twentse nuchterheid… ik houd ervan.

En nu?
Geregeld krijg ik nu de vraag: ‘En wat gaan jullie nu doen?’ Het antwoord wat ik nu heb is dat ik dat niet precies weet. Voorlopig blijven we zeker een half jaar in Nederland. In april/mei 2019 gaan we weer naar Ibiza voor enkele retreats. Dit keer voor een kortere periode, 1-2 maanden denken we nu. Inmiddels weet ik dat er meerdere manieren zijn om je leven te leiden, dat het anders kan dan ‘standaard’ en dat er niet 1 manier is. Doordat wij bijna een jaar in een bus hebben geleefd op ca. 8 m2 besef ik me dat je als mens maar zo weinig nodig hebt. Ik heb mezelf beter leren kennen en ik heb ook ontdekt wat voor mij belangrijk is om mezelf in een goede staat te houden. Voor mij is dat dagelijks mediteren, regelmatig sporten en met mensen afspreken die voor mij belangrijk zijn. En natuurlijk gezond eten en lekker kokkerellen. Daar krijg ik energie van. En die energie kan ik vervolgens onder andere weer stoppen in mijn bedrijf. Hoe fantastisch ik mijn werk ook vind, ik heb ontdekt dat het niet goed voor mij is om 60 uur per week te werken. Dus werk ik nu ca. 20-30 uur per week. Ik houd bewust ruimte over voor ontwikkeling en scholing in mijn vak. Ik wil me nog verder verdiepen in het orthomoleculaire vak. Doordat ik een jaar gas terug heb genomen ben ik tot deze inzichten gekomen. Meer kwaliteit, minder werken. Hier wordt iedereen beter van: ikzelf, de mensen om mij heen en ook de kwaliteit van mijn consulten. Een super win-win situatie. 

   Terug