4 December 2019, door Marloes

Ons zoontje kwam 10 weken te vroeg...

10 weken te vroeg
Deze blog schrijf ik vanuit het ziekenhuis in Enschede. Ik zit met mijn laptop op schoot, terwijl ik naar het wiegje naast me kijk. Onze zoon heeft zijn buikje vol en is heerlijk in slaap. Op 26 oktober 2019 werden mijn man Sander en ik de trotse ouders van Era. Wij zijn enorm blij en dankbaar dat hij ons als ouders heeft uitgekozen. Era heeft geen makkelijke weg gekregen in zijn jonge leven. Hij kwam namelijk geheel onverwacht 10 weken te vroeg ter wereld, met een heel medisch circus tot gevolg.

Bruine bonen of weeën?
Op vrijdag 25 oktober voelde ik ‘s morgens wat krampen in mijn buik. Ik heb wat gevoelige darmen en ik dacht dat het aan de bruine bonen lag die ik de avond ervoor bij mijn moeder had gegeten. :-) Ik besloot om toch gewoon te gaan sporten, wat nog wel redelijk lekker ging. Tijdens de lunch merkte ik dat ik af en toe even moest stoppen met eten omdat de krampen met vlagen wel heftig waren. Maar het zakte ook zo weer af. Nooit was het in mij opgekomen dat dit weeën waren. Nu ik dit schrijf denk ik: hoe kan je nou NIET aan weeën denken bij zoiets? Die middag had ik een controleafspraak bij de verloskundige, deze stond al gepland. Ik vertelde over mijn klachten aan verloskundige Martine en zij zag de zorgen bij mij.

Verloskundige: 2 cm ontsluiting
Ja, ik was ongerust. Was ik extreem druk geweest? Niet echt. Martine vertrouwde het niet en vertelde me dat ze lichamelijk onderzoek bij me ging doen. De woorden die daarna uit haar mond rolden zette mijn wereld compleet op zijn kop. ‘Je hebt 2 cm ontsluiting’. Ik kon het niet geloven. ‘Je moet nu naar het ziekenhuis. Daar krijg je weeënremmers en een injectie om de longrijping van je kindje versneld in gang te zetten. Daarna word je overgebracht naar Zwolle, omdat daar gespecialiseerde zorg is voor vroeggeboorten’. Wat was ik blij dat Sander er ook bij was. Ik vroeg aan hem of ik droomde, want dit kon gewoon niet. Helaas was het echt waar. Martine belde het ziekenhuis en ik kon direct door. Ik trilde als een rietje en barstte in tranen uit. Ik was in shock. Martine gaf mij een knuffel en daar gingen we. Collega Anda reed met ons mee naar het ziekenhuis.

Geboorte: vandaag, morgen of nog enkele weken
Kort gezegd: lopend kwam ik het ziekenhuis binnen en liggend ging ik er een paar uur later weer vandaan. Exact wat Martine mij vertelde gebeurde: weeënremmers, injectie voor de longrijping en ook nog magnesium ter bescherming van de hersenen van ons kindje. Voordat ze de weeënremmers toedienden, werd de ontsluiting eerst nog gecheckt. In nog geen uur tijd van 2 naar 4 cm. ‘Wow, this is the real shit’, dacht ik.Na het toedienen van de weeënremmers voelde ik dat het minder heftig werd. Er werd mij verteld dat de geboorte vandaag of morgen zou kunnen plaatsvinden, maar dat het ook nog wel weken zou kunnen duren. Aangezien mijn buik rustiger werd kreeg ik goede hoop dat het een aantal weken te rekken viel.

Volledige ontsluiting, het kan elk moment beginnen
Niets bleek minder waar. In de ambulance naar Groningen bleef alles redelijk rustig. Het werd trouwens Groningen omdat het ziekenhuis in Zwolle geen plek had. Ook de nacht ben ik redelijk goed doorgekomen in Groningen. Echter de volgende dag werden de ‘krampen’ (weeën dus) heftiger. Na een check van de gynaecoloog bleek dat onze kleine man zich niet liet tegenhouden door weeënremmers. Bij een check op ontsluiting waarbij ik had verwacht dat ik misschien van 4 naar 5 cm was gegaan, kreeg ik wederom een shock te verduren. ‘Je hebt volledige ontsluiting, het kan elk moment beginnen’. En ik dacht serieus dat het nog wel weken zou gaan duren. Ik had die weeënremmers toch?

Om 16.00 uur kreeg ik te horen dat het ieder moment kon gaan beginnen. Persweeën moest ik ophouden want het hele medische team moest worden opgetrommeld. Een team van kinderartsen en gynaecologen om Era direct bij de geboorte van medische zorg te kunnen voorzien. Rond 17.00 uur mocht ik beginnen en om 18.06 is Era geboren. Mijn eerste reactie direct na zijn geboorte was: ‘I did it’ :-). Gelukkig helemaal op de natuurlijke manier, zonder medisch ingrijpen. Wat was ik blij en trots en voelde ik een enorme opluchting en overwinning toen hij er was. Hij huilde direct en hoewel hij in een sterrenkijker-positie lag met iets gedraaid hoofd, kwam hij gezond ter wereld. Wel was zijn hoofd helemaal blauw door deze verkeerde positie. Gelukkig had hij tijdens de bevalling een goede hartslag gehouden en is er geen sprake geweest van zuurstof tekort.

Medisch circus
Direct daarna begon het medische circus. Hij werd geïntubeerd zodat een machine hem kon beademen. Hij kreeg een infuus voor antibiotica en voor voeding die via de ader werd gegeven. Ook kreeg hij een sonde, een slangetje wat via zijn neus naar zijn maagje loopt om hem borstvoeding te gaan geven welke ik zou gaan afkolven. Drie stickers op zijn borstje om zijn hartslag en ademfrequentie te kunnen volgen. Om zijn voet een saturatie bandje wat continu de hoeveelheid zuurstof in zijn bloed meet. Ik vond het hartverscheurend om zo’n klein kwetsbaar wezentje direct na de geboorte, niet te kunnen vasthouden. In plaats van warmte en liefde, krijgt hij allemaal vervelende dingen; slangen, prikjes, kabels…. Het moet, natuurlijk weet je dat verstandelijk. Maar het voelt zo verschrikkelijk.

Slangetjes en prikjes
Toen Era vlak na de geboorte werd behandeld door het medisch team kon ik even bijkomen van alles. Ik had een fijn gesprek met de gynaecoloog en de verpleegkundige die aanwezig waren tijdens de geboorte. Even rust in de kamer. In de kamer naast ons werd de eerste noodzakelijke zorg verleend. Voor Era hele vervelende dingen: het inbrengen van slangetjes en prikjes voor het infuus. Mijn man Sander was daar bij, ik niet. Sander vertelde me later dat ze probeerden een slangetje in zijn neus te doen. Tot 3 keer toe had hij deze proberen weg te slaan met zijn ienie-mienie handje. Wat een wil en kracht zit er in hem. Nadat dit was gebeurd, werd Era in de couveuse mijn kamer ingereden. Ik kon hem nu zien en mocht mijn hand door het couveuse gat steken. Met zijn kleine vingertjes pakte hij mijn duim vast (foto). Ik barstte in huilen uit.

Intensive Care
Era werd naar de Intensive Care gebracht en daar verder behandeld. Wij kwamen daar later aan en een verpleegkundige vertelde ons zijn status. De grootste zorgen gingen uit naar zijn longen. Door zijn vroeggeboorte waren zijn longen nog niet rijp. Hoewel ik een injectie heb gehad om de longrijping te stimuleren had dit onvoldoende effect gehad. Dit kwam doordat deze injectie na 24 uur nog een keer herhaald had moeten worden. Totaal moet het 48 uur inwerken. Hij was er echter al na 24 uur. Onrijpe longen dus, waarvoor hij een medicijn kreeg en aan de beademingsmachine lag. Daarnaast verdachten ze hem van een longontsteking. Antibiotica werd direct via het infuus toegediend. Hoe de prognose zou zijn, daar konden ze niets over zeggen. Het kon alle kanten opgaan. Deze onzekerheid is echt het meest verschrikkelijke wat ik ooit heb meegemaakt, ik voelde me zo machteloos. Heel bewust probeerden we van de kleine dingen te genieten en niet na te denken over… ‘What if…’. We probeerden te doen wat we konden. We stelden kritische vragen aan artsen. Ik wilde Era borstvoeding geven dus ik ging aan de slag met kolven. De eerste dag een paar druppels. De dagen daarna een paar milliliters. Binnen een week zat ik op 800 ml. Wauw, wat was ik trots op mijn lichaam. Nu kon ik toch iets doen, namelijk hem de allerbeste voeding geven! Via de sonde werd mijn borstvoeding toegediend, dit werd heel langzaam opgebouwd. De eerste dagen werd er parenterale voeding gegeven. Dat is geen borstvoeding, maar voeding die via de ader met een infuus wordt toegediend. Dit is om de darmen in het begin niet te zwaar te belasten. Na 2 weken werd dit afgebouwd en kreeg Era nog enkel mijn borstvoeding.

Onzekerheid
Nadat de antibioticakuur na een week was afgelopen leek het de goede kant op te gaan. Zijn longen waren nog steeds een aandachtspunt, maar de infectie leek geweken. Leek inderdaad. Hoewel wij er continu op werden gewezen door de artsen en verpleegkundigen - het is een prematuur, een infectie ligt op de loer - voelde het als een enorme klap in ons gezicht. De volgende dag merkten wij al aan Era dat hij zich anders gedroeg tijdens de verzorging. Hij was zo rustig, normaal is hij een pittig mannetje dat duidelijk laat merken als hij iets niet wil. Zijn temperatuur was verhoogd. Wij spraken dit uit naar de verpleging, die dit ook beaamden. Er werd bloed geprikt en hoewel de uitslag nog niet bekend was, werd uit voorzorg opnieuw antibiotica gestart. De signalen konden namelijk op een infectie wijzen. De volgende dag kwam de uitslag: de ontstekingswaarden waren inderdaad fors verhoogd.

Super goed dat er zo adequaat werd gehandeld. We spraken met de artsen en vroegen naar de oorzaak, wat voor een infectie is het, etcetera. Daar kon geen antwoord op worden gegeven. Ik vroeg nog of ze zeker wisten of de antibiotica aan ging slaan. Nee, niet zeker. En als dat niet zou werken en ze wisten ook geen oorzaak, wat zou er dan gedaan worden? Dat werd dan bekeken. Het enige wat we nu konden doen was afwachten. Als de antibiotica zijn werk zou doen zou dit binnen 24 uur moeten blijken. Weer voelde ik me zo kwetsbaar en wat heb ik er wat afgehuild. De volgende dag kregen we goed bericht. De antibiotica sloeg aan, de koorts was gezakt. Wat een dankbaarheid voelde ik. Deze eerste 2 weken waren een rollercoaster van emoties. Blijdschap, verdriet, opluchting, onzekerheid, bang en het verwerken van deze plotselinge film waar we in waren beland.

Terug naar Enschede
Na twee spannende weken in Groningen met ups en downs bleek dat Era het eigenlijk naar omstandigheden goed deed. Zo goed, dat de artsen hem graag wilden overplaatsen naar Enschede. We gingen van ZORGEN met hoofdletters naar zorgen met iets kleinere letters. Inmiddels zijn we drie weken in Enschede en hij heeft al zoveel stappen gemaakt. De beademingsondersteuning is volledig gestopt. Ook het infuus heeft hij niet meer. Medicijnen die hij had om het ademhalingscentrum te prikkelen zijn gestopt. Het enige wat hij nu nog heeft is een sonde om mijn borstvoeding toe te dienen. Sinds een week oefent hij ook om zelf aan de borst te drinken. Dat gaat heel goed, de verpleegkundigen hier zeggen dat hij al heel ver is voor zijn leeftijd qua drinken aan de borst, dus wij zijn natuurlijk helemaal trots.

Genieten
Hoewel we nog steeds in het ziekenhuis zijn merk ik dat we langzaam aan meer toegaan naar genieten. Van overleven, naar heel spannend, naar spannend, naar redelijk stabiel, naar nu genieten. Hij is nog steeds erg jong en we moeten ook rekening houden met het feit dat er zo ineens iets de kop op kan steken. Dat weten we. Echter zijn wij erg positief en hebben alle vertrouwen in hem. In het ziekenhuis in Enschede hebben wij gekozen voor ‘rooming in’. Dat kon in Groningen niet op de Intensive Care. Hier zitten we op High Care en kan dat wel. Wij slapen dus bij hem op de kamer en zijn daardoor heel veel bij hem. Dat maakt dat ik de momentjes dat hij goed wakker is kan benutten voor het proberen aan de borst. Ook ligt hij niet meer in de couveuse maar in een wieg sinds een paar dagen. Dat maakt dat we hem gewoon zelf kunnen pakken, optillen en tegen ons aan kunnen houden en kunnen knuffelen. Voorheen in de couveuse hadden we ‘buidelmomenten’. Alleen dan moet de verpleging helpen met alle kabels om hem goed uit de couveuse te halen met alle monitoring eraan. Nu gaat het zo goed dat we hem zelfs even mogen afkoppelen van de monitoring. Dan kunnen we hem ongestoord optillen en knuffelen. Waarschijnlijk voor velen vanzelfsprekend, voor ons is dit het ultieme genieten. We waarderen dit door alle medische toestanden des te meer.

Humor
Gelukkig hebben wij een flinke dosis humor waardoor we alles soms even wat lichter kunnen maken. Wij grappen dat we fulltime kinderoppas hebben. Daar hebben we de laatste weken ook goed gebruik van gemaakt, door samen even een hapje te gaan eten in de stad, of een voorstelling te bezoeken. De eerste keer vond ik dat helemaal niks aan om hem alleen achter te laten in het ziekenhuis. De keer erop werd het al iets makkelijker, vooral omdat ik weet dat hij in goede handen is. Ik merkte ook aan mezelf dat het mij ook goed deed om even iets anders dan het ziekenhuis te zien. De verwachting is dat we rond de uitgerekende datum, 4 januari, naar huis mogen.

   Terug