Ik ben ook maar een mens

Vol verwachting
Afgelopen woensdagavond was ik om 20.00 uur thuis na een intensieve dag op de praktijk. Bij thuiskomst zit mijn lieve zoon Era mij vol verwachting aan te kijken. Papa heeft de hele dag voor hem gezorgd. Nu mama thuis is heeft hij naast fysieke honger ook ‘mama honger’. Dus ik knuffel hem, doe ‘kiekeboe’ en geef hem tenslotte de borst. Het daarna in bed brengen duurt langer dan dat ik wilde. Ik had behoorlijk trek en dacht, hup ik gooi hem in bed en dan kan ik eten. Als of ze het voelen… Juist als ik ‘haast’ heb om hem in bed te krijgen duurt het natuurlijk alleen maar langer. Uiteindelijk valt hij heerlijk in slaap.

Een bord pasta… en nog een
Inmiddels is het 21.30 uur. Eigenlijk veel te laat om nog warm te eten, maar het liep vandaag nou eenmaal zo. Ik plof op de bank. Hèhè! Lekker even eten en bijkletsen met Sander (mijn man). Sander kan echt heerlijk koken en hij zet mij het lekkerste bord pasta ooit voor. Dankbaar smul ik er van, terwijl ik hoor wat hij vandaag allemaal met Era heeft gedaan. Een super fijn moment. Eigenlijk heb ik voldoende gehad, maar Sander schept voor zichzelf nog een 2e keer op en vraagt of ik ook wil. ‘Een klein beetje’, antwoord ik. Maar het is al te laat. Een heel bord vol komt mijn kant op…

Ik heb het wel verdiend
Resultaat: alles gaat op, eigenlijk tegen heug en meug. Maar het is zo ontzettend lekker! Zodra het op is voel ik me echt te vol. Waarom doe ik dat? Een soort ‘ik heb het wel verdiend’ gevoel na een lange dag, 2 x een uur fietsen in combinatie met dat het onweerstaanbaar lekker was.

‘En dat moet cliënten coachen…’
Als ik een uur later in bed lig heb ik een enorme volle buik en heb er echt last van. Ik kan er niet van slapen. Getsie… ‘en dat moet cliënten coachen…’ zeg ik streng tegen mezelf. Uiteindelijk val ik in slaap om enkele uren later wakker te worden gemaakt door Era. Hij slaapt meestal goed door, maar ja… het is een baby hè? Nadat ik hem gevoed heb sta ik hem in slaap te wiegen met mijn nog steeds veel te volle buik. Ik ben boos op mezelf, wat ontzettend stom! Ik weet dat mijn verteringssysteem niet mijn sterkste punt is. Ik weet als geen ander dat zo laat nog zo veel eten echt niet goed is, helemaal als je verteringssysteem niet sterk is. Ik wrijf het mijzelf deze nacht nog maar eens extra in.

Power Yoga en meditatie
De volgende ochtend verzorg ik eerst Era. Normaal ontbijt ik daarna zelf. Dit keer niet. Als Sander weg is en Era in bed ligt, besluit ik goed voor mezelf te zorgen. Meestal doe ik een korte yogasessie van 20 minuten, maar dit keer ga ik voor een uur. Ik rol mijn mat uit en volg een uur lang de intensieve Power Yoga van Baron Baptiste. Dat is hard werken, maar na afloop voel ik me fantastisch. Ik mediteer regelmatig. Vandaag ook, direct na de yoga.

‘Ik ben ook maar een mens’
Ik vraag aan mezelf hoe het met me gaat. Ik glimlach. Wat vind ik yoga en meditatie fijn. Het helpt me om wat milder naar zaken te kijken. Ik ben dankbaar voor mijn leven. Ik ben gezond, ik heb werk wat mij veel voldoening geeft, ik heb een lieve man en Era is de meest geweldige baby op deze wereld. Voor 80% eet ik super gezond. Soms kies ik heel bewust voor een heerlijk ijsje en als ik uit eten ga kies ik waar ik zin in heb. Ik beweeg bijna iedere dag en ook meditatie doe ik bijna dagelijks. Tsja… dat van gister was inderdaad niet zo handig… echter ‘ik ben ook maar een mens’.

Practise what you preach
En ik dacht: dit is precies wat ik mijn cliënten leer. Om na een ‘misstap’ – wat dat ook moge zijn – gewoon je schouders op te halen en de volgende dag weer de draad op te pakken. Schuldgevoel levert niets op. Compassie en mildheid naar jezelf wel. Met een big smile stap ik van de yogamat af. Practise what you preach.

Related Articles

Responses

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *