History repeats itself… welkom Noa!

Hoe bizar. Ineens worden we teruggeworpen in de tijd. Net als 2 jaar geleden ben ik op de afdeling Neonatologie in het ziekenhuis van Enschede. Onze zoon Noa werd geboren in het ziekenhuis van Nijmegen op 23 november 2021 na 28 weken en 5 dagen zwangerschap.

Goede zwangerschap
Ik had een hele goede, ongecompliceerde zwangerschap en ik had er alle vertrouwen in dat ik dit keer een voldragen zwangerschap zou meemaken. Natuurlijk was deze zwangerschap iets minder onbezorgd als de eerste en was ik alert bij signalen van mijn lichaam. Een aantal keer had ik ‘vals alarm’. Ik dacht wat te voelen maar het bleek achteraf niets te zijn. Echter met het vorderen van mijn zwangerschap vorderde ook mijn vertrouwen. Ik had wel steeds in mijn hoofd: als ik die 30 weken maar eens gepasseerd ben… En dat bleek dus helaas niet te gaan gebeuren.

Bloedverlies
Op zondagavond 21 november had ik een beetje bloedverlies. De dagen daarvoor had ik flinke koorts gehad en voelde ik me grieperig. Ik schrok even, maar wist ook dat dit niet perse meteen foute boel hoefde te zijn. Ik ging slapen en maandag 22 november de volgende ochtend, voelde ik in bed hele lichte krampen in mijn buik. Heel subtiel, zodat ik dacht: zouden dit weeën kunnen zijn of verbeeld ik me dit nou? Toen ik eenmaal op het toilet zat en helder rood bloedverlies zag wist ik het… Dit is niet goed. 

‘Dit wordt een ziekenhuisopname’
Wonderlijk vind ik hoe kalm ik bleef. Totaal anders als de vorige keer was ik helemaal niet in paniek maar had ik een kalmte over me heen waar ik nog steeds van sta te kijken. Ik had blijkbaar veel geleerd van de vorige keer. De vorige keer belanden we namelijk in het ziekenhuis in Groningen zonder ook maar iets bij ons te hebben. Ik zei tegen mijn man: ‘dit wordt een ziekenhuisopname’. Ik ga mijn spullen pakken en douchen, zorg jij dat Era naar de opvang gaat? En zo gebeurde het: ik ging douchen en pakte mijn spullen. Ik nam zelfs mijn laptop mee om eventuele werkdingen te kunnen regelen en mijn schrijfboek wat ik normaal gebruik om te reflecteren.

Verloskundige
Als eerste belde ik de verloskundige die maandagochtend 22 november rond 08.45 uur, terwijl we al in de auto zaten en er naar toe reden. Ik werd heel goed geholpen door Lisa van Liberis Libenter. Zij had dienst en zei dat ze voor me klaar stond op de praktijk. Ze stuurde me na een kort gesprek en check vrijwel meteen door naar het ziekenhuis. In goed overleg besloten we hier geen ontsluiting te checken, maar dit door het ziekenhuis te laten doen. Lisa bood ook aan om mee te gaan naar het ziekenhuis, dat was heel fijn. 

Ziekenhuis in Enschede
We kwamen aan in het ziekenhuis in Enschede. We gingen door exact dezelfde ‘achter ingang’ van het ziekenhuis als de vorige keer tijdens de vroeggeboorte van Era. Alles verliep precies zoals 2 jaar eerder. Ik werd eerst onderzocht. Ik werd aan de monitor gelegd waarop inderdaad te zien was dat ik weeën had en je zag ook dat bij iedere wee de hartslag van de baby daalde. Ik kreeg inwendig onderzoek: had ‘een verweekte baarmoedermond’ en 1 cm ontsluiting. Er werd een echo gemaakt waarop dit ook nog eens extra werd bevestigd. Meteen kreeg ik weeënremmers, magnesium en een longrijping prik voor de longen van de baby toegediend. Als standaard procedure kreeg ik een covid test waarvan de uitslag een paar uur later bekend zou zijn. Ik voelde vrijwel direct dat de weeënremmers hun werk deden: de krampen werden lichter. Dit stelde me gerust. Niet dat ik dacht dat hiermee de bevalling niet zou doorzetten, maar ik wist dat we hierdoor voldoende tijd hadden om in het juiste ziekenhuis te komen. Als de bevalling door zou zetten is Enschede niet de goede plek om te bevallen, omdat ze daar geen ingerichte IC afdeling hebben voor premature baby’s.

In de ambulance naar ziekenhuis Zwolle
Daar zat ik dan: wederom in de ambulance net als 2 jaar geleden met een infuus met weeënremmers. Nog steeds was ik heel kalm. Dit keer ging de reis niet naar Groningen maar naar Zwolle. Het ziekenhuis in Zwolle had aangegeven dat ze plek voor me hadden. Maar toen werd het ambulancepersoneel gebeld door het ziekenhuis in Enschede: ik bleek covid positief. En dat was een probleem… want Zwolle had mij geaccepteerd onder ‘dreigende vroeggeboorte’ en hadden dus ook plek voor mij en de baby als de bevalling door zou zetten. Alleen hadden zij géén isolatieplek voor een covid-positief persoon. In Zwolle bleek ik 2-3 cm ontsluiting te hebben. Er werd snel gehandeld: binnen een uur werd ik wederom opgehaald door de ambulance en moesten we verhuizen naar een ziekenhuis dat zowel de opvang voor een premature baby zou kunnen doen én een isolatieplek had voor zowel mij als de baby gezien covid. De baby zou dan ook in isolatie moeten op een speciale IC kamer. 

Wederom in de ambulance… ziekenhuis Nijmegen
Dit was een rit van een uur en een kwartier. ‘Zou ik dit redden?’, dacht ik heel even. Ik voelde hoe mijn lijf voelde: mijn buik was nog steeds rustig. Ik voelde wel wat lichte krampen, maar ik wist dat het in deze situatie moest lukken om Nijmegen te halen. De rit verliep goed en mijn buik bleef inderdaad rustig. 

Isolatiekamer in Nijmegen
We kwamen aan in Nijmegen rond 19.00 uur. We werden naar een isolatiekamer gebracht. Iedereen die onze kamer wilde betreden moest zich inpakken als een soort maanmannetje, omdat ik dus covid positief was. Ook in Nijmegen werd ik meteen aan de monitor gelegd zodat de weeën en de hartslag van de baby in de gaten gehouden konden worden. Bij een inwendige check bleek dat ik nog steeds 2-3 cm ontsluiting had. Het leek allemaal stabiel en de gynaecologen daar zeiden dat het misschien toch te remmen was. Het was nu afwachten: zou de bevalling doorzetten of zouden de weeënremmers het kunnen tegenhouden? 

Weeënremmers stop
|Nadat mijn ontsluiting in eerste instantie stabiel leek, begon ik het enkele uren later toch wat zwaarder te krijgen. Ik had de behoefte om veel van houding te wisselen. Om 22.45 uur bleek ik 5 cm ontsluiting te hebben. Het was duidelijk dat de bevalling zou gaan doorzetten. De weeënremmers werden gestopt. Om 01.45 uur had ik 7 cm ontsluiting, om 03.20 uur 9 cm en om 4.05 uur had ik volledige ontsluiting en mocht ik gaan persen. Om 4.19 uur werd Noa geboren. De bevalling verliep heel vlot en voorspoedig en ondanks alles kijk ik op de bevalling heel positief terug. Ik had van te voren een lijst gemaakt met geboorte voorkeuren en daarbij had ik ook mijn wensen aangegeven mocht het een ziekenhuisopname worden. Binnen de mogelijkheden van het ziekenhuis en de situatie waar we in zaten werden mijn wensen gerespecteerd en dat was heel erg fijn.

Zelf het geslacht ontdekken
Noa werd heel even kort in een soort warmhoudfolie op mijn buik gelegd, ik heb hem denk ik een minuut vast gehouden. Toen hij op mijn buik lag riep ik dat wij het geslacht nog niet wisten. Ik tilde 1 beentje op en riep verbaasd: ‘Het is een jongen!’ Dat was een heel mooi moment. Daarna werd Noa overgenomen door het medisch personeel en werd in een kamer naast ons van de juiste medische zorg voorzien terwijl ik helemaal in euforie was over hoe goed de bevalling was verlopen en strak stond van de adrenaline. 

‘Hij maakt het goed’
Kort daarna werd Noa in de couveuse onze kamer ingereden nadat hij de eerste medische zorg had gekregen. Het bleek dat hij het verrassend goed deed voor zijn leeftijd. Hij hoefde niet aan de beademingsmachine, wat echt heel wonderlijk is voor zo jong. Wel kreeg hij ademondersteuning middels een CPAP, een infuus voor medicijnen en een sonde voor de voeding. Na een korte update van zijn situatie werd hij weggebracht naar de IC en bleven wij achter in de isolatiekamer. Ik ging douchen en iedereen appen, terwijl Sander helemaal uitgeteld in een ander bed naast mij lag te slapen. Sander was erg slecht, achteraf bleek hij ook covid te hebben…

10 dagen in isolatie en Noa niet mogen vasthouden
Nadat ik een aantal uren geslapen had werd ik wakker met 40 graden koorts. Op dat moment kon ik Noa niet vasthouden wat ik goed begreep. Het is maar goed dat ik op dat moment nog niet wist dat het nog 10 dagen zou duren voordat ik mijn mannetje in mijn armen mocht sluiten…

Sander ging naar huis om voor Era te zorgen en deed een covid test. Hij bleek ook positief, dus zij moesten ook in quarantaine. Daar zat ik dan: net een kind gebaard, in een isolatiekamer van 4 x 4 in Nijmegen. Ik mocht geen bezoek ontvangen en ik was zo ziek als een hond. Koortsstuipen, benauwdheid, hoesten en ook nog een aantal dagen aan de zuurstof. Het allerergste van alles was dat ik Noa niet mocht vasthouden. Ik denk dat ik me nog nooit in mijn leven zo intens verdrietig en ellendig heb gevoeld.

Kijken maar niet aanraken
Wat wel heel fijn was, is dat de mensen van de NICU (Neonatologie Intensive Care Unit) in Nijmegen, echt hun best deden om elke dag even met Noa in de couveuse op mijn isolatiekamer te komen. Ik mocht dan kijken naar Noa en ik kon tegen hem praten, maar de couveuse moest dicht blijven. Ik mocht hem niet aanraken. Terwijl ik dit schrijf krijg ik weer een brok in mijn keel. Een van de eerste keren dat Noa op mijn kamer kwam zei een van de verpleegkundigen van de NICU die voor hem zorgde: ‘hij herkent je stem, kijk maar hoe hij zijn armpjes en voetjes beweegt en zich naar jou uitstrekt’. Toen brak ik echt en ook nu heb ik weer tranen in mijn ogen… Het is zo onnatuurlijk. Alles in mij als moeder schreeuwde dat ik mijn kind wilde vasthouden en Noa had dezelfde behoefte. Een moeder en een veel te vroeg geboren kind die niets liever willen dan elkaars warmte, gescheiden door een glazen raampje. Ik vond het hartverscheurend. 

Hoop en teleurstellingen
Wat in mijn geval zo naar was aan het doormaken van covid, is dat het beeld zo wisselend is. Daardoor was het super onvoorspelbaar hoe lang het nog zou gaan duren voordat ik Noa mocht vasthouden. Na een dag of drie leek het beter te gaan. Ik had geen koorts meer. Maar toen ineens werd ik super benauwd en had ik zuurstof nodig. En weer een paar dagen later toch weer hoge koorts. Er was overlegd dat wanneer ik 24 uur klachtenvrij was, dat wil zeggen geen koorts en geen zuurstof nodig, dat ik Noa dan mocht vasthouden. Ik heb meerdere keren gehad dat ik er bijna was en het goed leek te gaan en dan toch op het laatste moment weer koorts kreeg of benauwder werd. Steeds had ik hoop en werd dan weer teleurgesteld. Daar was ik zo verdrietig over. Ik had er totaal geen grip op. 

Allerlei onderzoeken
Aangezien ik zo ziek was wilden de artsen alles uitsluiten om zeker te weten of ik niet iets anders onder de leden had. Verschillende bloedonderzoeken, longfoto’s, echo’s van mijn buik verder werd duidelijk dat toch echt de covid verantwoordelijk was voor dat ik zo ziek was geworden. 

Noa was er een stuk beter aan toe dan ik
Ondertussen bleef Noa het zo goed doen, echt ongelofelijk. De artsen waren ook helemaal verbaasd en ontzettend positief verrast. Vanwege de hele route die we 2 jaar geleden met Era hadden bewandeld, begreep ik heel goed wat alles betekende en had ik zelf ook in de gaten dat dit echt een wonder was. Wat een geluk bij een ongeluk. Tussen het ziek zijn door bleef ik toch positief en kon ik mijn humor ook behouden. Zo grapte ik tegen een verpleegkundige dat Noa er een stuk beter aan toe was dan ikzelf.

Verhuizing naar het ziekenhuis in Enschede
Omdat Noa het zo goed deed en zo stabiel was durfden de artsen het aan om hem met 30 weken naar Enschede te laten gaan. Aangezien hij geen beademing nodig had (wel CPAP), was de zorg die ze nu in Nijmegen verleenden ook mogelijk in Enschede. Hij was nog wel erg jong, maar na goed overleg stemde het ziekenhuis in Enschede in dat Noa welkom was.

Warm bad
Daar waren we weer, 2 jaar later, wederom op de afdeling Neonatologie in Enschede. We hebben hier 2 jaar geleden 6 weken fulltime gewoond met Era destijds. We kennen dus de verpleegkundigen heel goed en het voelde als een warm bad. Iedereen is heel meelevend en steunend en hoewel je natuurlijk liever niet in het ziekenhuis bent, is dit heel vertrouwd. Ook onze kinderarts dr. Kaspers die destijds over Era ging en waar we nog steeds op controle komen, had al gezien dat wij het ‘weer’ waren. We waren eerst onder een andere kinderarts ingedeeld maar toen zij onze namen zag heeft zij er voor gezorgd dat zij onze kinderarts werd voor Noa. Ook hier waren we heel blij mee omdat we haar inmiddels goed kennen.

‘Zou ik wel gevoelens voor Noa hebben?’
Na 10 dagen was het eindelijk zo ver… toen we net in Enschede waren mocht ik zelf uit quarantaine en mocht ik ein-de-lijk mijn mannetje vasthouden. Ik zei nog tegen de verpleegkundige: straks voel ik helemaal niets voor hem en is er helemaal geen hechting. Daar gingen we dan… Noa werd op mijn blote borst gelegd en we voelden voor het eerst elkaars huid en warmte. Wat was hij klein en teer! En al die kabels die aan hem zaten… het eerste kwartier gingen mijn gevoelens alle kanten op. ‘Wat voel ik nu’? Blijdschap, tranen… Na een kwartier deed ik mijn ogen dicht en schakelde ik mijn hoofd uit. Als vanzelf begon het te stromen. Ik voelde zoveel liefde voor dit kleine mannetje. Toen wist ik dat het goed zat en dat ondanks 10 dagen geen fysiek contact, mijn moedergevoel er helemaal is en mijn hart zich helemaal openstelt voor dit nieuwe wondertje. Op een gegeven moment begon hij te huilen en als vanzelf begon mijn melkproductie. De verpleegkundige die daar toevallig net bij was zei ‘dat zit wel goed met dat moedergevoel’.

Onze draai gevonden
We hebben inmiddels onze draai redelijk gevonden. Sander (mijn man) en ik wisselen elkaar af: is de een bij Noa in het ziekenhuis, dan is de ander thuis bij Era. Wij hebben in het ziekenhuis gekozen voor ‘rooming in’. Dat betekent dat Noa een privé kamer heeft waar ook een bed staat voor ons. Minimaal de helft van de week slaapt een van ons ook bij Noa. Destijds met Era sliepen we er altijd, maar nu we een kind thuis hebben is dat toch wat anders. We willen voor Era ook af en toe een normale avond of ochtend met ons gezin creëren. Era gaat soms even mee naar binnen naar Noa kijken. Hij herkent Noa en kan ook al zijn naam uitspreken: ‘Nooaaa..’.. heel erg aandoenlijk. Na ongeveer 1 minuut wordt de aandacht van Era getrokken door alle lampjes, geluiden en kabels in de kamer. En dat is dan het moment voor hem om te gaan 😉

Omdat Noa nu nog niet van de borst kan drinken is het ook nog niet noodzakelijk dat ik 24/7 in het ziekenhuis ben. De komende weken zal dit gaan veranderen en wil ik nog meer in het ziekenhuis zijn zodat Noa genoeg kansen krijgt om te oefenen aan de borst. 

Noa 32 weken
Inmiddels is Noa al weer ruim 2 weken in Enschede. Hij is inmiddels 32 weken en 3 dagen oud en doet het nog steeds heel goed. Hij groeit heel goed op mijn borstvoeding. Noa heeft nog wel medische ondersteuning nodig, maar dat kan ook niet anders met 32 weken. Hij heeft nog ademondersteuning door middel van een CPAP, krijgt mijn borstvoeding binnen via de sonde en heeft een medicijn wat hem stimuleert goed adem te halen. Dat ‘vergeten’ prematuren nogal eens, waardoor de hartslag ineens kan dalen. Daarom ligt hij aan de monitor waar dit allemaal bewaakt wordt. Ik ben super trots op Noa dat hij het zo goed doet!

Trots op mijn lijf
Daarnaast ben ik ook trots op mijn lichaam. Dat mijn borstvoeding goed op gang is gekomen vind ik echt een wonder. Enkel door te kolven, zonder fysieke hechting de eerste 10 dagen én een heel ziek lijf en dan toch nog na wat opstartproblemen de productie op orde. Geweldig! Ook van de bevalling ben ik heel snel en goed hersteld. 

Nog 2 maanden in het ziekenhuis
De verwachting is dat we nog zo’n 2 maanden in het ziekenhuis moeten verblijven met Noa. Als richtlijn houden ze de uitgerekende datum aan wanneer je ongeveer met ontslag kan, dat is 10 februari 2022. Als het allemaal goed loopt kan je mogelijk iets eerder naar huis, maar om teleurstellingen te voorkomen houden we dit aan. Hoewel Noa het al die tijd goed heeft gedaan en alles eigenlijk ongecompliceerd is verlopen tot nu toe, moeten we altijd alert blijven. Hij is nog steeds erg jong en kwetsbaar en als er iets bijkomt zoals een infectie, kan het er ineens heel anders uit zien. Dit houden we zeker in ons achterhoofd, maar we zijn tegelijkertijd heel positief. Noa moet nu vooral nog 2 maandjes ‘rijpen’… Wij kunnen niet wachten tot we hem lekker mee naar huis kunnen nemen en we eindelijk als gezin compleet zijn.

 

Related Articles

Ik ben ook maar een mens

Afgelopen woensdagavond was ik om 20.00 uur thuis na een intensieve dag op de praktijk. Bij thuiskomst zit mijn lieve zoon Era mij vol verwachting aan te kijken. Papa heeft de hele dag voor hem gezorgd. Nu mama thuis is heeft hij naast fysieke honger ook ‘mama honger’.

Download nu ons gratis eBook

Vul even je naam en je email adres in download gratis mijn ebook